nie mam czasu

Mobilne paranoje

2012-01-28T00:21:00.001+01:00

chociaż dopiero od dwóch dni doświadczam tego paskudnego minusa na zewnątrz, to wciąż mam wrażenie, że inne minusy w życiu mam od dawna...

2012-01-09T23:39:00.000+01:00

no i stało się, kiedyś musiało. za dużo snów z zębami w roli głównej, kiedyś musiało się przełamać, zmienić biegun. miejmy jedynie nadzieję, że siły wyższe nie zaplanowały nieskończonych mąk i będą na tyle łaskawe, by przerwać farsę niesprawiedliwości, która opanowała wszystkich razem i każdego z osobna. tak różne są tej "zimy" tragedie, mniejsze albo większe stojąc z boku, zaś z perspektywy osobistej - obezwładniające. jedyne, co można zrobić to powtarzać sobie bezsensowne "będzie dobrze" niczym mantrę, może w tym wypadku mechanizm zadziała odwrotnie i bezsensowność nagle nabierze sensu.

2011 review

2011-12-22T22:37:00.002+01:00

w tym roku nie ma choinki, tak samo jak w poprzednim. w tym roku nie ma nawet świątecznych porządków. znów nadchodzi ponury czas podsumowań. pomimo tej całej bezśniegowej, szarej aury, która ma niemały wpływ na ostatnie nastroje, mijający rok uznam jako jeden z najpiękniejszych... bo jest to pierwszy rok w którym miałam każdego dnia o każdej porze to cudowne poczucie kochania i bycia kochaną. pomimo całego tego bagna, które mnie spotkało w tym roku, pomimo hektolitrów wylanych łez, pomimo dni, a może nawet tygodni dziwnych, destrukcyjnych myśli 2011 jest rokiem szczęścia. te wszystkie złe aspekty są niczym w porównaniu do czegoś tak wspaniałego. kogoś tak wspaniałego.

życzę sobie, by to trwało jak najdłużej

do końca świata...

do tej pory życzyłam szczęścia, od niedawna życzę miłości. dopiero teraz widzę, jak bogate jest to słowo.

b e z w z g l ę . d n i e

2011-12-05T23:21:00.001+01:00

bezwzględnie niezbędny do życia jest tlen
chyba, że jest się beztlenowcem

tak samo
bezwzględnie niezbędny do życia jest mózg
chyba, że jest się idiotą

2011-11-21T00:06:00.001+01:00

pliki myśli, zwinięte kłębki, poplątane nitki
po chwili wszystko ląduje w koszu, przez jakiś czas jeszcze tłukąc się w pamięci

na milion kawałków

warto później to wszystko sklejać?
chyba lepiej pielęgnować zawczasu

zapobiegać niż leczyć

10112011

2011-11-10T19:34:00.000+01:00

już prawie, już niedługo
chcesz porzucić

ale stoisz w miejscu

jak to jest
powiedz, dlaczego?

21.

2011-10-14T16:07:00.001+02:00

czy coś się zmieniło? z dnia na dzień, chyba niekoniecznie. ale w ciągu roku?

chyba trochę zmądrzałam.

postanowiłam nie postanawiać, to takie przygnębiające... kiedy wszystko i tak dzieje się po swojemu. za to wcielam w życie proces wierzenia w siebie samą, na co usilnie naciska moja druga połówka. nie dla siebie, a dla niego spróbuję, a nuż się uda. on we mnie wierzy, dlaczego więc nie wierzę ja? przełam się w końcu. weź w garść.

2011-09-30T00:12:00.002+02:00

nakarm
duszę ciało umysł serce
zgnieć
wyciśnij
przeżuj
połknij
pokochaj

nocna noc, wciąż czekam

2011-09-29T00:37:00.001+02:00

naładuj mnie energią

postaw na szpileczkach

tak, by dreszcze przebiegły mnie na wskroś

zatoczyły krąg, przyprawiły pieprzem

odrobiną cedru i Twojej skóry

odrzuciły w zapomnienie, by znów

za krótką chwilę gwałtownie wzburzyć morze ukojenia

tak lubię się kołysać

2011-09-17T22:40:00.000+02:00

szukając natchnienia go nie znajduję, najchętniej zapisywałabym w notesiku ze złotą okładką wszystkie myśli - niekoniecznie złote - które mnie nachodzą w ciągu dnia. jak bardzo rozdygotana jestem w środku, jakie drobiazgi potrafią mnie wyprowadzić z równowagi. coraz częściej. zapominam o swojej własnej wartości, jakakolwiek ona by nie była. z jednej strony wyznaję zasadę, że każdy człowiek ma w posiadaniu skarb w postaci siebie samego, jednak siebie wyrzuciłabym na śmietnik i przysypała innymi odpadami. najlepiej tymi niesegregowalnymi, nie nadającymi się do ponownego przetworzenia. tak, by nikt mnie nie znalazł. a jeśli już tak by się stało, bym została zmielona na jednorodną masę i wyrzucona gdzieś w przestworza, zutylizowana w kosmosie, wtedy słuch by o mnie zaginął. być może to przemawia właśnie przeze mnie odrobina różowości wypita z kieliszka wraz z dzisiejszym, wyjątkowo chłodnym wrześniowym wieczorem, ale jednak czuję, że fatum wraca. znów trzeba odrzucić na bok własny ból istnienia, przerwać tak przecież ukochane użalanie się nad sobą, uwierzyć w niemożliwe, zmienić siebie. dlaczego nie jesteśmy sami sobie najlepszym motywatorem? kiedy samo"ocena" sięga dna... co należy z tym fantem zrobić? wydaje mi się, że jestem jedyną osobą na świecie, która nie wie, jak ma panować nad sobą samą. jak mam uwierzyć, że z moim ciałem i duchem powiązana jest niezmienna wartość, wysoka wartość, którą można prezentować innym? pokazywać, uświadamiać i udowadniać, innym i samej sobie, że... ale no właśnie, że co? bez sensu jest takie udowadnianie... nie wiadomo czego.

I'm giving you a nightcall to tell you how I feel

2011-09-17T12:08:00.003+02:00

jeszcze nie wiem, co mam myśleć

ale warto

rozpaczliwa prośba wypowiedziana cudzymi ustami

2011-09-13T22:18:00.000+02:00

bądź przy mnie blisko
bo tylko wtedy
nie jest mi zimno

chłód wieje z przestrzeni

kiedy myślę
jaka ona duża
i jaka ja
to mi trzeba
twoich dwóch ramion zamkniętych
dwóch promieni wszechświata

minął ponad rok

2011-08-28T21:14:00.001+02:00

był najpiękniejszy w życiu
niech trwa dalej

close my eyes to make the night fall

2011-08-05T14:47:00.000+02:00

miękka

magiczna

delikatna

płynąca

od dawna wyczekiwana - choć tak naprawdę nie wiedziałam, na co czekam

to teraz już wiem, co to było

balsam dla uszu

'polecam'

znalezione pod biurkiem - z cyklu: ułomne zapiski intymne

2011-07-22T23:05:00.000+02:00

Kiedyś przyjdzie taka noc, która swym ciepłem mnie roztopi i sprawi, że wsiąknę w jasną ciemność swoim płynnym ciałem. Zapomnę o tym, kim byłam i zgubię resztki dobrych złych manier i przeniosę góry, których niepoważne grzbiety będą wznosić się nad łąką życia. Po prostu odpłynę, cicho trzepocząc nie do końca opierzonymi jeszcze skrzydłami.

idle days

2011-05-31T21:41:00.000+02:00

nadchodzą ciężkie czasy. młodość wciąż sączy się przez palce... uwielbiam, kiedy wydaje się nie mieć końca - a jednak ma, musi mieć. z pustego i Salomon nie nalewa, to piękno kiedyś się skończy i zacznie się pewnie jakieś inne, o którego istnieniu nie mam jeszcze pojęcia.

więc trzeba cieszyć się tym, że jest tak parno duszno gorąco, bo znów przyjdzie zima - i kiedy przyjdzie nie marudzić, że odmarza nos.

quelqu'un m'a dit

2011-05-03T15:58:00.001+02:00

dziwny, bo smutno-krzepiący film. ale przyjemnie się ogląda. i słucha Pierwszej Damy Francji.

i tak mnie wzięło na wspomnienia i wspominki... kiedyś życie kręciło się dookoła mniejszych spraw. usilnych prób znajdowania szczęnięcych zauroczeń, przy okazji eksperymentowania z wytrzymałością własnego organizmu w warunkach silnie obciążających uszy i wątrobę... pff - "kiedyś". całkiem niedawno jeszcze. aż do pewnego czasu, kiedy nie wiadomo skąd, jak grom z jasnego nieba trafia cię coś, czego na samym początku nie umiesz nawet nazwać. wiesz jedynie, że to uzależnia, z każdym dniem chcesz więcej. i dostajesz. nie zauważasz tego, ale nagle zmieniasz się z biorcy w dawcę, bez większego wysiłku. dzień za dniem dajesz więcej, więcej, więcej i więcej, dochodzisz do wniosku, że dałeś już wszystko, by za chwilę znów przekroczyć tę granicę... i kiedy tak się "wymieniasz", myślisz sobie, że lepiej być nie może. że kiedyś to, co wydawało się być szczęściem, jest jedynie bladym jego odbiciem. czujesz, że się spełniasz, motyle wirują w twoim brzuchu i wystarczy jedno spojrzenie, przytulenie czy nawet kubek gorącej herbaty by zrozumieć, że może być lepiej - z każdym dniem, z każdą chwilą twoja dusza pnie się w górę i widzi coraz więcej, nie bojąc się upadku.

boję się pomyśleć, jak wyglądałoby moje życie bez niego.

nie chcę wiedzieć.

accept me, flaws and all

2011-05-02T17:49:00.000+02:00

kiedy czujesz, że zmieniasz coś całkowicie? czy tak naprawdę zmiany radykalne i gwałtowne gwarantują nam te 180 stopni, czy może robimy pełny obrót i żyjemy dalej, pełni złudzeń?

obracam się w kółko i dobrze mi z tym. w ten sposób urozmaicam sobie czas czekając na lepsze - cieplejsze.

2011-04-25T11:33:00.001+02:00

takie piękne słońce, aż chce się wyjść na spacer i dostać wiadrem z wodą

the stars, the moon, they have all been blown out

2011-04-08T22:16:00.000+02:00

czas mija coraz szybciej, znów brak chęci na cokolwiek - taka chyba kolej rzeczy, że przychodzi wiosna, wraz z nią powiew świeżości i bezpłciowości... najgorszy jest okres tego przepoczwarzania, z zimowego kokonu wypełzasz całkiem obmierzły i paskudny, dopiero po chwili - gdy nagrzewa cię słońce i nawilżają krople deszczu - rozwijasz nieśmiało skrzydła i wyruszasz w podniebną podróż. pakujesz jedynie swoje myśli, wiążesz w paczki i albo przypinasz do siebie, albo zostawiasz gdzieś w szafie, bo zbędny balast wiosną nie jest pożądany.

no i latasz sobie gdzieś wysoko, między tymi bajecznymi obłoczkami z waty cukrowej... czasem zlatujesz na ziemię, zmęczony i obolały, no ale nie można tak w nieskończoność oddawać się przyjemności podniebnych eskapad. należy się czas na odpoczynek i głębszy oddech...

2011-03-22T23:27:00.000+01:00

EDIT: na drobną sekundę udało mi się przywołać zapach letniej, ciepłej i rześkiej jednocześnie nocy

lubię

2011-03-22T08:48:00.001+01:00

poranki jak ten, kiedy budzą mnie nieśmiałe, wiosenne promyki, piję ciut za mocną kawę, po kolejnym już łyku zadaję sobie pytanie "dlaczego tak wcześnie?" i najbardziej naturalnym rozwiązaniem na zabicie pozostałego czasu jest wpełznięcie pod kołdrę i pilnowanie, czy aby na pewno dobrze mu się śpi.

jump in

2011-03-10T21:29:00.000+01:00

najgorszy dzień z możliwych, przynajmniej do "za miesiąc", dziwne wrażenie, że to ciało nie jest do końca moje, napawa mnie dreszczem obrzydzenia i odrazą, obrazą majestatu i dziwnie nie-smakującymi lodami czekoladowymi... może po prostu się zmieniam? czas najwyższy, oczko się zbliża to i zmiana gustu po raz trzeci się szykuje

a z logiką coraz gorzej

love me if you dare

happiness' only real when shared

2011-02-26T21:59:00.000+01:00

zrobiłam się prawdziwą domatorką. w wolnych chwilach sprzątam, zamiast zgłębiać tajniki wiedzy. gdy kota nie ma, mysz harcuje, pozwalam sobie na papierosa - choć tak dobrze mi już szło... obijam się z kąta w kąt, nie mogąc sobie pozornie znaleźć miejsca... moje miejsce znajduję, kiedy wraca zmęczone po długim dniu. wtedy kładę na nim głowę i oddycham z ulgą, falując w rytm jego oddechu. zamykam oczy i po prostu o niczym nie myślę. rozmawiam z moim miejscem, czasem bez słów, czasem ze zbyt dużą ich ilością. dużo się uśmiecham, raz pokazuję ząbki, raz mam dołeczki w policzkach, raz śmieją się za mnie moje oczy. zmieniłam się. zmieniam się. czy mi z tym dobrze? bardzo. jak to będzie "w przyszłości", czas zweryfikuje, a ja zapewne opiszę. nieudolnie, po swojemu, gęściej albo rzadziej...

2011-01-24T19:20:00.002+01:00

tak szybko
tak mocno
jedyne co
to do utraty tchu
do potknięcia, zachwiania i upadku

lecz bolesne spotkanie z podłożem zawsze poprzedzone jest najpiękniejszą chwilą nieważkości

nigdy więcej

2010-12-24T20:57:00.000+01:00

czekałam na ten wieczór długo, bardzo długo. myślałam, że moja rodzina stanie na wysokości zadania, będzie nareszcie rodzinną, ciepłą i uśmiechniętą. niestety, jak to w życiu bywa, pełne jest ono rozczarowań. moje rozpoczęło się już parę dni temu, kiedy to byłam bombardowana poleceniami różnego typu, łącznie z tymi domyślnymi - jak nie zgadłam, o co chodzi, zaczynał się płacz i zgrzytanie zębów. byłam to w stanie jeszcze zrozumieć, wiadomo - stres robi swoje, ciasto nie wyrośnie, kapusta się przysmali a pieczeń wyjdzie za sucha. jednak dziś rozczarowanie zyskało miano gorzkiego - siedząc przez dwie godziny przy stole nie zamieniłam z nikim ani jednego zdania. no i dlaczego zostałam potraktowana jak pięcioletnie dziecko, któremu zabrania się czegoś zwyczajnie dla zasady? musiałam wysłuchać serii wyrzutów o tym, jak to nie jestem rodzinna i jedynych świąt w roku nie zamierzam spędzać z bliskimi, bo siedzę w swoim pokoju, zamknięta, wyizolowana, a za chwilę chcę wychodzić do innej rodziny i skorzystać z zaproszenia, które miało być czysto grzecznościowe - pomyślałam sobie - ok! przełknę dumę, nie powiem nic, nie odszczeknę, w końcu są święta, trzeba się postarać i zachować choć raz - gdy wyszłam ze swojego bunkra, przełykając resztki wściekłości i ocierając policzki zobaczyłam, że reszta domowników jest albo bezmyślnie wpatrzona w telewizor, albo... monitor, układając pasjansa. no bo przecież to jest zajęcie rodzinne.

z okazji tych, wyjątkowo bolesnych dla mnie w tym roku, pożal-się-Boże świąt - życzę wszystkim Wam, by już zawsze spędzać święta nie z rodziną, a z bliskimi. bo chyba tylko wtedy ze świąt robią się prawdziwe Święta.

sauté

2010-11-27T00:03:00.001+01:00

czekam, hibernuję, ale też próbuję na siłę wdrażać zmiany w moim skromnym życiu. przede wszystkim czekam, to jest teraz centrum moich myśli. do niedawna z takich ludzi kpiłam, nie pojmowałam, jak mogą decydować się na trwanie w takim układzie. teraz, będąc jedną z nich, wstydzę się swojej bezzasadnej krytyki, pozbawionej jakiegokolwiek poparcia doświadczeniem z mojej strony. człowiek się niby uczy całe życie, cóż - mam nauczkę. dziś też zdjęcie przypomniało mi, że powinnam być samcem - polowanie na wizerunek, nie na środek, zakończone jako-takim sukcesem, mogę odhaczyć na swojej liście "zrób przed śmiercią". choć wiem, że w tym wypadku "udało się" będzie niefortunnym określeniem. minął rok, myślę sobie, że to było bardzo szczenięce i dość głupie z mojej strony. nie ma jednak co się oszukiwać - dalej jestem głupi szczeniak. pozostaje mi jedynie świadomość i silna wola, która mi pozwoli w magiczny sposób kontrolować i zmieniać siebie ... trochę taki pusty frazes, ale wolę w to wierzyć, póki mogę.

i znowu ten głód nas dziś przyciągnie - wbiło się do głowy, nie będzie chciało wyjść

nie-możności

2010-11-11T23:56:00.000+01:00

gdzie się kończy przyzwoitość, gdzie zaczyna usprawiedliwione traktowanie jak powietrze, nie wie nikt. nawet myśli nie pomagają w żaden sposób tego segregować, wręcz przeciwnie - podsuwają scenariusze, których nie powstydziłby się nawet sam wąsaty Salvador. nadinterpretacje, niedociągnięcia, a czas tak naprawdę nie stoi w miejscu, proporcja się odwraca - minuta oddzielenia urasta po jakimś czasie do rangi tygodnia, z tygodnia rośnie miesiąc, z miesiąca - dwa, aż w końcu budzisz się i myślisz sobie, że już nie wiesz, gdzie się znajdujesz i co gorsza, gdzie ostatnio byłeś. zacierają się ramy czasu, zabliźnia się nawet najmocniejsza więź. trzymasz się kurczowo, rękoma, nogami, koniec końców i tak skończysz na końcu. prędzej, później, bardziej lub mniej boleśnie. góra, dół, często bywa tak, że blizna się odbliźnia i znów jesteś bliźnim; jednak wciąż pozostaje scenariusz 'człowiek człowiekowi wilkiem (...) lecz ty się nie daj spętlić'

home alone, whaat?

2010-11-02T15:26:00.000+01:00

czas pustki się kończy. miałam wrażenie, że wyrośnie mi długa broda i zacznę chadzać boso po bułki na śniadanie. teraz z kolei wciąż wydaje mi się, że nie jestem sama... i niekoniecznie pomaga na to zapalona lampka - ziarenko niepokoju we mnie siedzi, oby nie rosło. wraz ze spadkiem ilości liści na drzewach rośnie moje poczucie niedotulenia. ale jeszcze chwila, jeszcze moment i będę mogła uzupełnić bańkę czułością, która będzie musiała starczyć na dłuuugo, długo.

bezsens zatłoczonej pustki trochę

in motion

2010-10-21T01:44:00.000+02:00

"czuję się jak na wakacjach"

kino - kolacja - spacer, niby taki najprostszy schemat, a daje tyle radości. szczególnie, gdy rozciąga się na przestrzeni pięciu dni. dopiero, gdy ktoś przyprawi twoje życie, dostrzegasz jak mdłe było wcześniej, gdy gotowałeś sam. zasmakujesz i nie możesz się oderwać. takiego tycia się nie boję.

2010-10-14T18:36:00.002+02:00

sentyment

nie - sentymentalnie

zmiana kodu

2010-10-14T00:13:00.000+02:00

i stało się, nieodwracalnie, namacalnie, nachalnie dwójka wtargnęła w moje życie i przez ładnych parę lat będzie się mnie trzymać bardzo kurczowo. no i niby czas na refleksje, ale jakoś tak bokiem mnie minęły. czas na postanowienia - pff, no kiedyś pewnie rzucę, a z kolei jak nie ja, to mnie rzucą. na razie ciasna kuchnia z czerwonymi, rachitycznymi szafkami, jest moją ulubioną. i czuję ciepło, gdy wracam do tych pomieszczeń, bo miło tu, serdecznie i kaloryfery. i o każdej porze dnia i nocy jest do kogo się odezwać. dopiero teraz mieszkam z, a nie obok.

ale to uczucie, gdy dzień po dowiadujesz się, że to tak naprawdę dzień przed

uwielbiam

this mess we're in

2010-09-26T13:22:00.001+02:00

rok temu wszystko było tak identyczne, a tak różne. wyjeżdżając w nieznane, cieszyłam się nową wolnością i smakiem samodzielności, a teraz? szlocham w środku, gdy tylko pomyślę o jesiennej stolicy, uśmiechających się w swym naburmuszeniu przechodniach na zatłoczonych chodnikach i w cuchnących środkach komunikacji, i tych papierosach wypalanych przy wejściu do budynku C zapijanych kiepską kawą z papierowego kubeczka. niby wszystko ma swój urok - pozostaje myśleć pozytywnie i wierzyć, że swój urok w tym roku będą miały mruczące powroty.

2010-09-09T00:24:00.000+02:00

aż boję się cokolwiek pisać na ten temat, bo - oby nigdy - kiedyś wrócę wspomnieniami i pomyślę, że było tak cudownie, a minęło.

nie chcę, by mijało

~

2010-09-01T00:39:00.001+02:00

no koniec sierpnia, ale w zasadzie to początek września. nowy miesiąc - ciekawe, co przyniesie. oby każdy kolejny dzień był początkiem czegoś, jak do tej pory. bo w kościach czuję jesień, ale czuję też, że nie boję się tego, co przynosić będą spadające rude liście. nabrałam odwagi. i wygrywam.

czasem słońce, czasem deszcz, ale ogórek kiszony w tytule daje +2 do alternatywności

2010-08-18T20:57:00.001+02:00

pierwszy raz od naprawdę długich dwóch tygodni sielskiego bycia 'po prostu', nie łączenia się z internetem, unikania zbędnych rozmów telefonicznych ceniąc raczej te prowadzone na żywo, często równolegle w kilku językach, siedzę w swojej maleńkiej, zielonopomarańczowej klitce, popijam herbatę, wsłuchuję się w stukot kropelek deszczu kończących swoją podróż na szybie... i myślę, co osobiście uważam za przekleństwo ostatnich dni. to trochę tak, jakby świat chciał się zemścić na mnie na moje wieczne 'wyjebane' i teraz podsuwa mi chore pomysły, które kiełkując rozsadzają głowę od środka. a najśmieszniejsze w tym wszystkim to, że wciąż rozmyślając zdaję sobie jednocześnie sprawę z bzdurności tych założeń i podejrzeń. poziom abstrakcji, który ostatnio wystrzelił w górę, teraz - nie wiedzieć, jak to możliwe - wybił się jeszcze wyżej, w tyle pozostawiając wszystkich wielkich mędrców tego świata. zostało jedynie paru śmiałków, którzy goniąc usiłują przebić się nawzajem jak baloniki. za wszelką cenę pojąć. w tym momencie mogę się do nich dopisać, bo też biorę udział w tym wyścigu.

ciekawe, kto wygra

on, czy ja

wink

2010-08-02T22:28:00.002+02:00

trochę nie wiem, czy pisać czy nie pisać, głowa otępiała dziś. dobre filmy są dobre, bo są dobre. zmuszają do tego by po przyjściu do domu usiąść bezmyślnie w pierwszym lepszym wygodnym miejscu i patrzeć w punkt, z którego istnienia zdajemy sobie sprawę dopiero, gdy zmieniamy położenie gałek ocznych. pół żartem pół serio, wkręca się jazda - śnię/nie śnię, będę bała się zasnąć tej nocy, ale tak naprawdę to bujda banał bajka, zbyt bajeczna by się mogła stać rzeczywistością. ale jak księżniczka - ziarko grochu będzie uwierało przez dziesiątki materacy.

pilnie odnajdę wenę - zainteresowanych proszę o kontakt

2010-07-29T00:26:00.001+02:00

dziwne wstążki
ich kolory układają się w sekwencje logicznie nieuporządkowane
serpentyny wrażeń
przesycone śmiechem i smutkiem
zbyt ciężkim
(można pokusić się nawet o stwierdzenie,
że to kamyczki, do których plasteliną
przymocowane są pasma chichotów)

~ taki kształt przyjmuje, przyjmuję

dziwne to lato

pozwól poczuć ciepły chłód

2010-07-17T23:20:00.000+02:00

piękno tkwi w szczególe, tak jak diabeł, co sam pali Marlboro

za umilanie dusznych chwil podziękować pragnę - szczególnym duszom dwóm szczególnie

i wanna be your toy ~

2010-07-05T23:26:00.000+02:00

taka mała opowieść o wolności i dzikości serca obleczonej w brokat i tęczowe powieki

lubię Twoje to i lubię też tamto

2010-07-03T15:21:00.001+02:00

tik tak, tik tak, z każdą chwilą niby bliżej śmierci, co raz to dziwniej i puściej, nawet nie zauważasz zmian, dopiero ich skutek. gonisz, stojąc w miejscu, to dziwne uczucie. atakują Cię wspomnienia, odwiedzając stare miejsca odbijają się jak owady od szyby jadącego samochodu, niechciane, zostawiają brzydkie smugi, których potem ciężko jest się pozbyć. a niestety - owadów na Ziemi mieszka bardzo, bardzo dużo. no i są wakacje, więc co i rusz jakiś owad kogoś ugryzie.

nie-nie mam czasu

2010-06-22T13:27:00.001+02:00

nareszcie, cisza w głowie, spokój i spokój, i cudowny spokój związany ze szczęściem głupiego, dowcipnym zrządzeniem losu, dzięki któremu dłużej mogę czuć się mądra. powiem również, że dobrze jest zostawiać za sobą te przykre miejsca, które wprawiają w pusty śmiech i poważne rozważania na temat własnego ego - okazałe, wybujałe, buja wciąż w obłokach kpiąc sobie ze złośliwych uwag, ale czy to dobrze?

czekam na coś innego, ale napotykam na swojej drodze czekacza bardzo dużo innych elementów, które ubarwiają chwile - i warto, bo dziś poczułam się jak w kalejdoskopie, wir różnobarwnych emocji, których układ chyba już nie powtórzy się. wręcz jestem pewna, że w tak korzystnym zestawieniu nie wystąpią one już nigdy. korzystnym, złe słowo. może unikatowym, hm. i niejednorodnym chyba też, bo miszmasz i ogólnie bardzo, ale to bardzo zatęskniłam za tym szarym, wiecznie niewyspanym, zmęczonym miastem, mimo iż minęło tylko parę dni. tak, to jest drugie gniazdo dla pisklęcia, które przed chwilą dosłownie opierzyło się i wyfrunęło z matczynego; owo pisklę po raz pierwszy poczuło, że wolność otwiera przed nim nowe horyzonty i życie, którego jeszcze nie zaznało, bo ledwo liznęło - życie olbrzymiego ptaka, szybującego z dumą nad swym terytorium, broniącym go - jednak wciąż znajdującym się n a d nim, a nie w nim.

ucięta

2010-06-09T22:48:00.002+02:00

1. nienawidzę stołecznej komunikacji miejskiej

2. nienawidzę stołecznej komunikacji miejskiej gdy na zewnątrz temperatura przekracza 25 stopni

3. i gdy wewnątrz nie ma czym oddychać

4. i gdy jest pełno ciał

5. ciał, wydzielających zapach o dość nieprzyjemnej specyfice

6. ciał, wydzielających substancję lepką niczym klej, której przypadkowy kontakt z moją prywatną skórą przyprawia mnie o mdłości

7. i gdy w godzinach 15-17 zagięta zostaje czasoprzestrzeń, czas zdaje się płynąć szybciej a pojazdy stoją w miejscu

na domiar złego, nie wysypiam się ostatnio. za dnia jest zbyt gorąco, by cokolwiek robić - na przykład, przygotowywać się do egzaminów, a co. trzeba to więc robić nocą. otwarte okno, obowiązek każdego, komu życie miłe, nie chcę umrzeć z braku tlenu. nad ranem jasno, ciężko spać. i kot płacze, bo mu smutno samemu, szuka towarzystwa akurat pod moimi, zamkniętymi na cztery i pół spustu, drzwiami.

postanawiam ** zastanawiam

2010-06-05T19:29:00.001+02:00

nauczę się kalkować i ciebie, i Ciebie, przyoblekać wszystko, co nierealne, w brutalny realizm, zabijać piękno ulotnej chwili zamykając ją w dziwnie zimnym kadrze, krzyczącym głucho, próbującym przebić się na zewnątrz 'czegoś'

nauczę się nabijać chwilę w butelkę i puszczać ją z nurtem marzeń płynących po błękitnych, spokojnych wodach słonecznego nieba

gdy marzenia się spełniają, dalej pozostają w strefie marzeń - tego wszystkim życzę

night mode: ON

2010-06-02T01:31:00.001+02:00

stało się, coraz później i coraz przytomniej. przynajmniej ciałem. jednym okiem pracując pilnie niczym mrówka, drugim okiem błądzę po blond-czuprynie, wracam do tej dziwnej sytuacji która w swej dziwności całej była nader przyjemna. raz na jakiś czas przemknie mi w myślach pytanie, które zadaję sama sobie, czy mogłabym, czy chciałabym. nie umiem znaleźć odpowiedzi. staram się wpierać sobie, że wiem, czego chcę, ale w tej sytuacji to chyba naprawdę n i e k o n i e c z n i e. szczególnie teraz. i nie powinnam, nie powinnam zaprzątać sobie głowy tak banalnymi 'problemami' - w końcu warto oszczędzać wodę czy światło, więc siebie też chyba wypada.

tymczasem, że interpol, że noc, ciemno głucho i dziwnie przytulnie, może pora spróbować i utonąć w morzu pierzyn?

bra

noc

pod znakiem czasu

2010-05-28T11:05:00.001+02:00

może i nie znam się na muzyce, ale wiem, co lubię

anyway you choose to give it

2010-05-23T00:20:00.001+02:00

tak bardzo chciałam dziś pójść wcześniej spać. nie tak łatwo, gdyż przypadkiem, grając w heroesów do 4 nad ranem, włączyłam swój tryb nocny, który przeszkadza we wcześniejszym przeżywaniu swojej ulubionej pory dnia, będąc otuloną po uszy w zimną pościel. zamiast tego - jak już wspomniałam, pierwszej nocy granie z moim cudownie niepoukładanym M*, drugiej - elektro do 5 nad ranem. szkoda, bo pora przedsnowa jest chyba najcudowniejszą pod słońcem. zważając na to, że nigdy nie miałam w życiu przerażających ilości uciech cielesnych, wyłączając jedzenie - które 5 dni temu (nie, już 6!) radykalnie zmodyfikowałam w sposób nie dający już tyle radości, ta chwila gdy zamykam oczy i już myślę o tym, ile godzin spędzę w objęciach morfeusza... ach, jak bosko.

* zastanawiałam się poważnie nad doborem słowa, w pierwszym odruchu chciałam napisać chłopcem - no bo M właśnie taki w sumie jest, żaden z niego mąż, żaden też chłopaczek - chłopiec wydaje się być dość adekwatnym określeniem, ale to nie to. facetem też go nie nazwę - nie, by mu umniejszać jego męskości, ale jakoś nie potrafię na niego patrzeć w tych kategoriach. jest dla mnie trochę jak przyjaciel-gej, chociaż faktycznie nie jest. właśnie się uśmiałam patrząc na to, co napisałam, widząc jak literki na ekranie układają się w ten słowozlepek, ale taka prawda - od kiedy skończyłam 6 lat chciałam mieć przyjaciela, który w całej swojej męskiej oprawie wizualnej byłby dla mnie najbardziej oddaną przyjaciółką pod słońcem. ot, taki dualizm. zakładam, że nie wiedziałam wtedy, co to znaczy "być gejem", więc moje marzenia były niewinne, jak wszystkie marzenia dziecięce. wracając do tematu - niech zostanie po prostu M.

te nieco bezsensowne rozważania na dziś zakończyć pragnę

2010-05-11T00:08:00.003+02:00

do the astral plane

tak, i dziś się dowiedziałam, że posiadanie bloga jest nielegalne - o ile nie zarejestrujesz go w adekwatnym miejscu o adekwatnej porze jako gazetę - rocznik, kwartalnik, miesięcznik, tygodnik - wedle częstotliwości zamieszczania.

40,-
dziękuję, ale nie
to w końcu nie jest blog

bienvenue en pologne

2010-05-08T00:46:00.001+02:00

jak to powiedział pewien B, trudno jest napisać cokolwiek pozytywnego na blogu. ano, chyba muszę się zgodzić - śmieszna zależność, ale o dziwo bardzo prawdziwa. lubimy się użalać nad tym, co jest złe, niesprawiedliwe, czyli po prostu nad życiem; gdy pojawiają się pozytywne chwile, są one tak krótkie, że cały szary ogrom dusi je w zalążku, nie pozwala im rozkwitnąć. a szkoda, bo dobre chwile są po prostu d o b r e . na przykład dziś, ucieszeni/ucieszni obywatele kanady, którzy, nie wiedzieć skąd, pojawili się w stołecznym peweksie, chcieli zrobić zdjęcie fotela, włącznie z osobą w nim siedzącą i osobą jej towarzyszącą, siedzącą w podobnym fotelu nieopodal. kupa śmiechu, 'dużo żęby', przekomarzanie się w języku obcym, podsumowując, bardzo miły akcent. kolejne miłe wspomnienie dodane do sekcji 'pawilony'.

cóż z tego, i tak za chwilę zasnę, obudzę się następnego ranka i dzisiejsza miła chwila już nie będzie tak miła, uśmiechy kanadyjczyków i ich serdeczność wyblakną, muzyka tła nie będzie tak przyjemna dla ucha, nasze polskie bluzgi, rzucane między wierszami queen's english, nie będą miały takiego komicznego wyrazu i nasze usta nie będą się formować w tak cudowny uśmiech. pozostanie raczej grymas uśmiechokształtny.

bra

noc

2010-05-03T22:50:00.001+02:00

czegoś brak, i pusto

co to znaczy dobry pocałunek?

2010-04-26T12:21:00.001+02:00

taki, który wspominasz z miłym dreszczem

czy

taki, który wywołuje gwałtowne pożądanie i impuls rozkoszy

czy

taki, który technicznie nie próbuje dotrzeć do Twojego wnętrza

czy

taki, który powinien trwać wiecznie

czy

taki, który można by powtarzać w nieskończoność

czy

ten, który był pierwszy

czy

ten, który był ostatni

czy może właśnie ten

który był przypadkowo spróbowanym, niedostępnym, "zakazanym owocem"

2010-04-06T22:52:00.001+02:00

jestem skołowana, już nie wiem który dom jest bardziej mój

2010-03-28T23:06:00.002+02:00

to śmieszne, powracać uczuciami do miejsc, w których się było, i niekoniecznie dobrze je się wspomina

to śmieszne, ta świadomość że ktoś tęskni do tych samych miejsc

to śmieszne, że ironia losu, że wszystko burzy się z wielkim hukiem, jednocześnie budując coś niezniszczalnego i mocnego w jednej minucie

to śmieszne, dziwna sztuczność i sztampowe 'no co tam'

to śmieszne, poczuć się jeszcze raz pożądaną i docenianą, jednocześnie gardząc tym uczuciem

to śmieszne, ś m i e s z n e .

67++, krvaa

2010-03-27T17:52:00.002+01:00

ALE
dziś dość ględzenia o tym, jak to źle, zamieszczam same pozytywy: własne, acz nieco 'ciasne' - porównując z warszawskim - łóżko, perspektywa nabycia drogą kupna wymarzonej mięty, o ile brat się nie rozmyśli, wyyyyyyczesane słuchaweczki, smaczniutka herbatka w wielgachnym kubasku, iks de cipeczko, no i fajnie fajnie, bo w końcu minęła śnieżna era wiecznej depresji pogodowej - Matka Natura daje nam delikatną sugestię w postaci energetycznego kopa w dupę ku temu, by nasze życie nabrało barw i wyrosły w nim przebiśniegi i fruwały cytrynki i świeciło słońce nie rzucając cienia

misja p r a w i e niemożliwa

smacznego!

w hołdzie

2010-03-21T20:13:00.001+01:00

już nie pamiętałam, kiedy ostatnim razem czekałam na tramwaj i nie trząsłam się z zimna - dziś to uczucie zostało 'odśnieżone' - oby tak dalej!

factory girl

2010-03-19T00:18:00.002+01:00

kiedy maska wrasta w skórę twarzy

i zbyt mocno żyjesz tu i teraz

zimno

2010-03-14T23:21:00.000+01:00

powtórka, znów to samo: zasypuje mnie śnieg, nie mogę wyjść na zewnątrz, nie przekonuje mnie to. przechodzę ludzkie pojęcie, wmawiam sobie różne rzeczy, które z prawdą to prawdę mówiąc niezbyt wiele mają wspólnego. może to smutne, ale chyba czas powiedzieć sobie na głos: moje życie to pasmo przeplatających się w mało szczęśliwych proporcjach drobnych sukcesów i masywnych niepowodzeń. nieporozumienia w kontaktach z innymi zdarzają się częściej, niż powinny, nie wspomnę o kontakcie z samą sobą, który został wytłumiony - to dziwne, żyć patrząc na siebie z boku.ta dziewczyna, której dzień obserwuję co dzień, jest rozdrażniona, rozgoryczona, rozczarowana. i wiem, że to bardzo monotematyczne, ale chciałabym w końcu zmiany, czegoś, co pozwoli mi uwierzyć w to, że w ogóle może być inaczej. potrzebuję tego teraz bardziej, niż kiedykolwiek, bo zaczynam czuć, że dzieje się coś naprawdę niedobrego. idzie głuche, niewiadome, by dać początek na sam koniec - powiedz temu, kogo spotkasz, że nie ma końca ta historia...

chciałam, ale mi się nie chce

2010-03-11T23:46:00.002+01:00

q: powinnam iść spać, ale nie mam siły się myć
a: dzień lasu!
q: że jak?
a: no normalnie, jak jesteś w lesie to się nie myjesz
q: aha... to ja dziś jestem w zajebistym lesie. w najciemniejszej dupie tego lasu

2010-03-11T10:01:00.002+01:00

...

życzę ---

2010-03-08T21:37:00.000+01:00

odwagi, by móc ujawniać swoje piękno na co dzień, a nie tylko od święta

once i wanted to be the greatest

2010-03-08T00:21:00.002+01:00

właśnie poczułam, jak bardzo nieskomplikowana jestem, jak niewiele mi potrzeba do szczęścia, albo - inaczej - jak niewiele trzeba, bym zaczęła wierzyć w to, że szczęśliwa jestem 'tu i teraz'. w sumie to chyba wychodzi na plus, nie bycie wymagającym w tej kwestii, a że jeszcze dość szaro i buro, to nawet najmniejszy promyk jest w stanie rozśpiewać moje wnętrze. i nie chodzi tu jedynie o promyki słońca, tak sądzę.

do you?

2010-03-07T15:46:00.002+01:00

miewam, owszem, chwile rozkosznie leniwe, ale też leniwe trochę zbyt bardzo; brak mi motywacji - no bo przecież nie siły! - by ruszyć nogą, dowlec się do kuchni i zrobić kubek herbaty, nie wspomnę o wychodzeniu z czterech ścian, nawet, jeśli ma być to tylko licząca parę kroków podróż na balkon. ale przynajmniej mam poczucie, że owo zmęczenie jest owocem intensywnego wysiłku, wciąż szumi w uszach. biedny student nie ma pieniędzy, NIGDY, a tak naprawdę to sam się sobie dziwi, gdy w kolejnym klubie leci kolejne 20 50pln - no bo skąd to się wzięło, hm.

2010-03-03T22:32:00.002+01:00

Massive Attack Paradise Circus from sabakan on Vimeo.

o d p ł y n ę ł a m

cudo w ? nie .

2010-03-01T00:19:00.006+01:00

żałośnie śmieszne jest życie, wszyscy dookoła to 'mówią'; a ja w dalszym ciągu nie mogę się nadziwić swojej głupocie i naiwności. i w sumie bolą te słowa, kiedy bliska dusza mówi praktycznie wprost, że ma w dupie. nie, nie chodzi tu o odmienność poglądów, a o szacunek do drugiego człowieka i jego opinii - co to za przyjaciel, który we wszystkim się zgadza, i w milczącym zachwycie potakuje, potwierdzając coś, w co nie wierzy? myślałam, że to jasne i proste, ale jednak nie - są jeszcze tacy ludzie na tym padole, którzy wprost potrafią powiedzieć, że mają wyjebane.

bywa, to już chyba nie moje zmartwienie

2010-02-22T22:52:00.003+01:00

drzewa nie mają świętej księgi
drzewa mają dość światła powietrza i deszczu
cienkich gałązek drżących ku niebu

niebo drzew jest zielone potężne pachnące
stwórca drzew jest potężny zielony jak one
stwórca drzewom nie wymyślił piekła

nie ma żadnego grzechu nie ma powinności
wystarczy istnieć szumieć dążyć
wystarczy rosnąć piąć się rozgałęziać

stwórca drzewom nie wymyślił piekła
fascynująca jest drzew obojętna czułość
z jaką małych wisielców przyjmują

Świetlicki

2010-02-22T01:40:00.001+01:00

w jednej chwili sobie myślisz, że to wszystko takie proste i fajne, że życie ma smak, wszystko się układa, i ogólnie git - by za chwilę ocknąć się i pomyśleć 'kurwa, co ja robię, dlaczego, kiedy NIE MA sensu?'

z góry na dół i znów w g ó r ę , z minuty na minutę zmieniają się bieguny, jedynym wyjściem jest nie dać się zwariować i utrzymywać względną statyczność - gdybym chciała wciąż dopasowywać się do życia, nie dałabym rady dokonywać tak radykalnych zmian tak gwałtownie. najlepszą taktyką jest zastygnięcie w pozie optymalnej, relaks i bezwolne dryfowanie - wtedy osiągasz spokój, wszystko przechodzi 'obok'

w i o s n a

2010-02-21T15:21:00.000+01:00

-prowokuje do noszenia okularów przeciwsłonecznych i cieńszych okryć wierzchnich
-brzmi pogodnie i taka w zasadzie być powinna
-jest puchata, miękka i burczy

oddam w dobre ręce

2010-02-18T07:45:00.001+01:00

niestety, już dłużej nie jestem zainteresowana tymi wspomnieniami, zaczynają mnie męczyć i utrudniać życie, niech je ktoś zabierze, proszę? albo przynajmniej niech nowe wspomnienia zastąpią te stare, smutne już i wadzące, budzące jedynie litość nad samą sobą i prowokujące zgorzknienie. bo dobre chwile straciły moc przebicia.

2010-02-15T09:20:00.002+01:00

czasem trzeba dosadnie

2010-02-10T23:08:00.002+01:00

w główce s z u m i s z u m i , odkrywamy w sobie d r e s a i elektro-bans, obciągamy wszystko wszędzie i prawie wszystkim, takie życie w sumie chyba na pewno prawie l u b i ę , bez zobowiązań, bez problemów, po prostu kochaj i tańcz!

el maquinista

2010-02-08T22:29:00.001+01:00

-and what if I turned out to be a werewolf, or something like that?

-I'll buy you a fly collar

przejrzyj/przejrzyście

2010-02-06T19:16:00.001+01:00

karmię innych, siebie trochę też, ale czemu później mam wrażenie pustości

2010-02-02T23:31:00.002+01:00

można to wziąć filozoficznie, ale po co - cała aż krzyczę

2010-01-26T21:58:00.001+01:00

bliżej z każdym spojrzeniem

You think love is simple. You think the heart is like a diagram.

tak intensywne dreszcze są rzadkością

2010-01-17T21:19:00.003+01:00

powrót do wzruszeń

breathe in the future, breathe out the past

2010-01-13T22:13:00.003+01:00

jadąc moim ulubionym, bo 136, zerkając za brudną szybę na ulice pokryte śnieżną - ale nie śnieżnobiałą kaszą, obserwując ludzi, poruszających się w codziennym zgiełku, wsiadających i wysiadających do autobusu, jakoś dziwnie się poczułam. jakbym, mimo woli, stała się jedną z nich, jedną z tych wielu anonimowych osób, niczym mrówki kłębiące się w mrowisku. jakby wbrew sobie, oddałam cząstkę siebie temu olbrzymowi, który wsysa bezlitośnie nawet tych najwytrwalszych. nowe życie, duże miasto, inne perspektywy, szersze horyzonty. być może, nie wiem. chyba kiedyś też tak myślałam. jednak takie doświadczenie nabiera zupełnie innego smaku, gdy przestaje być 'doświadczeniem', a przeradza się w ciągłość, walkę - ale walkę bierną, o ile coś takiego istnieje. dla mnie chyba tak, codziennie toczę takie boje w środku. próbuję krzyknąć, przeciwstawić się temu, co się ze mną dzieje, w dodatku wbrew mojej woli! - jednak próby manifestu swojej niezależności odbijają się jedynie głuchym echem w naczyniu mojej głowy. poziom wewnętrznej frustracji raz wzrośnie, raz opadnie, jednak wciąż gdzieś drażni, kłuje, wciąż jest wyczuwalny. owszem, są lepsze, gorsze momenty, czasem nawet nie mamy siły, by wstać z łóżka. po co mi reszta świata, gdy mam swoje prywatne, hermetyczne wręcz gniazdo, a w nim poduszkę, kołdrę. zamiast bycia rannym ptaszkiem wybieram z premedytacją leżakowanie do godzin południowych, w błogiej świadomości, że nikt nie widzi mojej omalże codziennej porażki w codziennych zmaganiach z codziennością. pozwalam sobie na chwile takiej słabości, bo wiem, że nie mogę już tego zwalczyć, tak po prostu będzie. dzień za dniem, będę toczyć tę walkę, przypominającą trochę syzyfowe toczenie głazu pod górę, czy osławione pojedynki z wiatrakami.

I really miss your blueberry pancakes.

2010-01-12T14:21:00.000+01:00

and everything else is momentary and
everything else just stops

everyone else is secondary
everyone else is temporary
and I read into the letter that is filled with beauty
the beauty of what was, what is, and what won't be

~uwielbiam

2010-01-04T21:49:00.000+01:00

2010-01-03T23:44:00.002+01:00

to dziwne, nie wiedzieć o co chodzi

'09

2010-01-01T23:51:00.001+01:00

zima: studniówkowe krzątanie, niejasne plany na przyszłość, dziwne relacje damsko-męskie, pętelka dymnego uzależnienia się zaciska. czujemy się lżej, fizycznie przede wszystkim.

wiosna: jeszcze dziwniejsze relacje damsko-męskie, krzątanie maturalne, rozpaczliwa zabawa w kowala swojego losu, żałosne oczekiwanie.

lato: cudowna beztroska, odwiedziny bydgosko-lubelskie najpiękniejszy koncert życia, sześciogodzinna podróż stopem do sfina i papryki, polowanie na wielbłąda i mieszkanie, składanie papierów. złudna normalizacja relacji damsko-męskich.

jesień: ostatnie przygotowania, pierwszy dzień w szkole, udawanie, radykalne zerwanie wszelkich relacji damsko-męskich, zawieszenie, agonia, nostalgia, inne dziwne i mało pozytywnie brzmiące słowa. oczekiwanie.

zima: znów oczekiwanie, marznięcie przy uchylonym oknie, saturator, ciężko na duszy i ciężko ogółem. promyczki rosną w sercu, podtrzymują ciepło, czekają na wiosnę.

to tyle z podsumowań

delikatnieję

2009-12-28T22:27:00.000+01:00

za dużo, chcę uciec. ale gdzie się podziać, co zrobić, to, może tamto, jednak nie, pierwszy pomysł lepszy był od szóstego. coś wciąż goni, ściga, nie wiesz co, nie wiesz jak od tego masz uciekać. mimo woli wpadasz w sam środek kręgu, paszczy bestii, jakkolwiek można nazwać to, czego się boimy, i jednocześnie hipnotyzuje jak ćmę światło

szalenie delikatny jestem na kacu, to taki stan, kiedy byle reklama zmusza do płaczu, w pościeli siedzę i patrzę jak dnieje, w pościeli siedzę i patrzę

2009-12-19T01:26:00.001+01:00

boli

dalmatyńczyków

2009-12-17T23:03:00.003+01:00

Na czym polega mądrość Talmudu?
Kiedy Hitler doszedł do władzy, postanowił zapoznać się z mądrością zawartą w Talmudzie. Wezwał więc jednego z najwybitniejszych rabinów - talmudystów i rzekł do niego:

- Słuchaj, Żydzie, masz mi wytłumaczyć, co to jest Talmud i na czym polega jego mądrość.

- Szanowny panie Hitler - odpowiedział rabin - chcę pana ostrzec, że to jest bardzo trudne i skomplikowane.

- Jestem Fuhrerem wielkiego narodu - wrzasnął Hitler - i nie ma dla mnie rzeczy trudnych!

- Spróbuję zatem to panu wytłumaczyć na przykładzie. Niech pan sobie wyobrazi, panie Hitler, że jest wieś. W tej wsi stoją murowane jednopiętrowe domy o płaskich dachach. Urządzone są tak, że można przechodzić z jednego dachu na drugi. Którejś nocy, przy pełni księżyca, po tych dachach przechadzało się dwóch Żydów. Jeden z nich, człowiek bardzo ciekawski, zajrzał do komina i tak się przechylił, że wpadł do środka. Drugi chciał mu pośpieszyć z pomocą i wpadł za nim. Kiedy obaj Żydzi wyszli z komina, jeden z nich był biały a drugi czarny. Jak pan myśli, panie Hitler, który z nich poszedł się umyć?

- Jak to który? Jasne, że czarny.

- Nie, panie Hitler - żaden z nich nie poszedł się umyć. Ten biały widział, że jest biały, więc nie poszedł się umyć. Ten czarny widział, że tamten jest biały, i też nie poszedł się umyć.

- Aaaa - stwierdził z zadowoleniem Fuhrer - teraz już rozumiem.

- Chwileczkę - rzekł rabin - to dopiero początek. No więc jest wieś, są murowane jednopiętrowe domy o płaskich dachach, jest noc, pełnia księżyca i dwóch Żydów, którzy spacerują po dachach.
Jeden z nich zajrzał do komina i wpadł, drugi chciał mu pośpieszyć z pomocą i też wpadł. Jeden wyszedł biały, drugi wyszedł czarny. Który z nich poszedł się umyć?

- Przecież żaden - odrzekł Hitler.

- Niee, panie Hitler. Obaj. Ten czarny widział, że jest czarny, więc poszedł się umyć. Ale ten biały widząc, że tamten jest czarny, myślał, że też jest czarny i też poszedł się umyć. Ale to jeszcze nie wszystko, panie Hitler. Znów jest wieś, murowane jednopiętrowe domy o płaskich dachach, po których można spacerować. Jest noc, pełnia księżyca i dwóch Żydów spaceruje po tych dachach. Jeden wpadł do komina, drugi chciał mu pomóc i też wpadł. Który poszedł się umyć?

- Obaj? - zapytał Hitler

- Nie! Umyć się poszedł ten biały, bo widział że tamten jest czarny, więc myślał że też jest czarny. Ale to nie koniec, panie Hitler. Jest wieś, są murowane piętrowe domy i płaskie dachy, i znów w nocy przechadza się po nich dwóch Żydów, i znów wpadają obaj do komina. Jeden wyszedł czarny
drugi biały, który poszedł się umyć?

- Niech cię diabli porwą, nie wiem - ze złością rzucił Hitler.

- Ten czarny, panie Hitler, bo wiedział, że jest czarny. Mówiłem panu przecież, że to jest bardzo skomplikowane i bardzo trudne. Ale na tym nie koniec, bo po pierwsze, gdzie pan widział murowaną wieś, która ma jednopiętrowe murowane domy i płaskie dachy? Ale dajmy na to, że taka wieś jest. To po drugie, czy Żydzi nie mają nic lepszego do roboty niż przechadzać się w nocy przy pełni księżyca, na wsi i to w dodatku po dachach? Ale dajmy na to, że to się zdarzyło. To, po trzecie, czy pan sądzi, że jak jeden Żyd wpadł do komina, to drugi nie miał nic innego tylko łazić tam za nim? Ale dajmy na to, że tak się stało, to po czwarte, panie Hitler, żeby dwóch ludzi wpadło do komina i jeden wyszedł biały, a drugi czarny? Widzi pan, mówiłem od początku, ze to są trudne i skomplikowane sprawy.

100.

2009-12-16T20:46:00.000+01:00

wejdźmy głębiej, w wodę, kochani
dość już tego brodzenia przy brzegu
ochłodziliśmy już po kolana
nasze nogi zmęczone po biegu

wejdźmy w wodę po pas i po szyję
płyńmy naprzód nad czarną głębinę
tam odległość brzeg oczom zakryje
i zeschniętą przełkniemy tam ślinę

potem każdy się z wolna zanurzy
niech się fale nad głową przetoczą
w uszach lśnić będzie cisza po burzy
dno otwartym ukaże się oczom

tak zawisnąć nad ziemią, choć na niej
bez rybiego popłochu, pośpiechu
i zapomnieć, zapomnieć, kochani
że musimy zaczerpnąć oddechu

5x24

2009-12-14T20:46:00.001+01:00

za czasem, kiedy życie było inne - nie, nie lepsze, inne. razem z gorączką palącą od środka pali też poczucie samodzielności większej, niż by się tego chciało. mdłości wstrząsające całym ciałem, stale utrzymujące się na poziomie umiarkowanym, jednak dotkliwym, niczym podczas pierwszego trymestru - każdy poranek witam cicho szeptanym 'kurwa' i obezwładniającą niechęcią do podnoszenia swojego, pomimo dużej ilości snu, niewyspanego ciała. i tak od kilku dni. fale mdłości zalewają mnie przy każdej, najmniejszej próbie poruszenia. ciekawa jestem, czy to fizyczna, czy może już bardziej mentalna dolegliwość. duża świadomość tego, że czas goni, jeszcze większa, że jednocześnie ucieka, i z każdym dniem coraz mocniej będę musiała się napinać, żeby cokolwiek dokończyć. ale nie umiem zrobić nic, poza uświadamianiem sobie z dnia na dzień, jak mocno napinać trzeba nitkę, by powiązać oba końce.

odliczam, przyznaję. czuję się trochę jak zbity, skamlący kot - jakkolwiek śmiesznie to nie brzmi - zanim powrócił do swojego pana, łasząc się i tęskniąc, musiał spędzić trochę czasu w samotności, wylizać ranki, odzwyczaić się, by znów zatęsknić. zawsze kiedyś wraca, jednak nie może być do tego zmuszany; to go jedynie skuteczniej odwiedzie od tego pomysłu, by powracać.

2009-12-11T21:10:00.000+01:00

poza pozą pozorności
drażni wszystkie zmysły, ociera
przeskakuje z włosa na włos, delikatnie głaszcząc gładkie powierzchnie
jednocześnie żłobiąc w nich bruzdy tak przecież wyraźne i głębokie

i ucieka

A in wonderland

2009-12-01T23:00:00.002+01:00

chciałabym być po drugiej stronie lustra

leń zenitu sięgnął

2009-11-30T22:31:00.002+01:00

niepohamowana chęć zmian, i niczym niezmącone trwanie wciąż, niezmiennie, w jednym miejscu, o ironio. nawet burza mózgów nie za wiele tu pomogła, ale w sumie lepiej zostać z jakimkolwiek pomysłem, choćby uważało się go za wyjątkowo mało fortunny, niż nie mieć żadnego. czekamy, na zimową wiosnę, niech w końcu się pojawi, nie ma kto ogrzewać promyczkami naszych zziębniętych, przemokniętych listopadem, dusz. tymczasem próbujemy środków doraźnych, pędząc co i rusz nowy kubeczek marcepanowej, nosem czując już rychłą wizytę w domowym pieleszu. okazuje się, że możemy nie tęskniąc, czekać z utęsknieniem. każdy z nas w sumie tak czeka, na coś. w końcu przyjdzie, i w naszej główce rodzi się myśl 'to nie to'.
prawda, prawda.

i w dodatku nie lubimy rosnąć

2009-11-19T23:44:00.000+01:00

obecna refleksja, poparta jak zwykle małym, toksycznym, cienkim rytuałem - myślę, że wymaga ona udokumentowania. otóż, nieprawdą jest, że faceci są wyrachowani, nieromantyczni, nieczuli, i w ogóle be. oni są cacy. to my, kobiety, jesteśmy tym diabelskim nasieniem.

and Tyrone

2009-11-19T18:43:00.001+01:00

dość małe, prawie okrągłe, słodkie, lukrowane szczęście. tyle przyjemności i radości daje w chwili łapczywego zjadania, a tyle wyrzutów sumienia prowokuje zaraz po tym fakcie - to prawie, jak zabijanie swojego najlepszego korektora złego humoru. ale mimo wszystko, czasem trzeba zabić.

chociaż, inni potrafią sobie polepszać humor nieco inaczej - na przykład, włączając jakąś szaloną muzykę wpadając w trans, trzęsą całym ciałem i z zapamiętaniem strzepują całą złą energię, jednocześnie swoim pociesznym wyglądem poprawiają humor obserwatorom zza okna w listopadowy, poźny wieczór bez słodkości.

tymczasem, wygrzebawszy lekko feministyczne klimaty ze swojej wyimaginowanej płytoteki, zostawię sensowną końcówkę w bezsensownym zlepku słowozdań

symulacja * stymulacja

2009-11-16T23:07:00.000+01:00

przecier z uczuć, mieszanka złego i dobrego, ewentualnie uderzające falami poczucie bezsensu i pustki; znów rutyna wkrada się w nasze życie, tak sprytnie, że momentami jej nie zauważamy i próbujemy wciąż pchać taczkę obłędu. skutecznie, jak się okazuje. zawsze do przodu. mniejsze, większe kroki; drepczemy lub poruszamy się susami. zakładamy sobie, że wszystko jest w porządku, zakładamy, że wszystko jest, jak powinno być, zakładamy półprzeświującą woalkę i udajemy kogoś, kogo nawet nie przypominamy. bo tak naprawdę, to "jest jak jest, a nie jak powinno być".

ale czy to powód do tego, by się "niepotrzebnie" smucić, i stroszyć swoje kolce?

2009-11-11T20:00:00.000+01:00

it's a small crime, and i've got no excuse
and is that allright?

I feel my heart implode

2009-11-02T18:05:00.002+01:00

2009-11-01T15:48:00.001+01:00

i live between concrete walls

1 XI '09, 23:17

wciąż żyjesz na krawędzi, wciąż balansujesz między dobrem a złem. kocie, dlaczego uciekasz za każdym razem, kiedy ktoś okazuje Ci zaufanie, troskę? czemu nudzi Cię ciepło, statyczność, czemu wciąż szukasz? czego szukasz, dlaczego nie udaje Ci się znaleźć? za czym tak naprawdę podążasz? powiedz, wysłów się, określ, jak to działa? zadajesz ból innym, sam też wciąż cierpisz. wieczny tułacz, odkrywca, nie umiesz zagrzać miejsca.

chyba już wiem, dlaczego tak postępujesz.

bezdomność jest czasem lepsza od domności.

2009-10-31T22:08:00.001+01:00

Jak to jest być człowiekiem
spytał ptak
Sama nie wiem
Być więźniem swojej skóry
a sięgać nieskończoności
być jeńcem drobiny czasu
a dotykać wieczności
być beznadziejnie niepewnym
i szaleńcem nadziei
być igłą szronu
i garścią upału
wdychać powietrze
dusić się bez słowa
płonąć
i gniazdo mieć z popiołu
jeść chleb
lecz głodem się nasycać
umierać bez miłości
a kochać przez śmierć
To śmieszne odrzekł ptak
wzlatując w przestrzeń lekko

A. Kamieńska

wieczór pod znakiem zapytania

2009-10-28T23:15:00.000+01:00

gdzie pływają myśli podczas brudnych, miejskich powrotów? toną w ciemności za szybką, leniwie rozlanej między ulicznymi latarniami i czerwonymi oczami aut. dopóki jestem, oszukuj mnie. cicho rzucam tę prośbę - rozkaz? - na wiatr, z ukrytą nadzieją w roztrzęsionym głosie.

dlaczego od przeszłości po prostu nie da się uwolnić?

dychotomia

wzlot, upadek

tło muzyczne: satie, gnossienne no. 1

2009-10-26T10:30:00.001+01:00

kicz jest stacją tranzytową pomiędzy bytem a zapomnieniem

all gains bright colours

2009-10-19T00:04:00.000+02:00

znasz to uczucie, kiedy konserwujesz same dobre wydarzenia, jakie Cię spotkały? wybierasz to, co kojarzy Ci się najlepiej, i próbujesz przy tym trwać. uczucie beztroski, wydychane z toksycznym dymem, błogość... i jednocześnie strach, bo dociera do Ciebie świadomość, że to już nie to samo. problemy już nie kręcą się dookoła tego, jaką dziś zabawkę wybrać, do kogo zadzwonić, by spotkać się wieczorem i wypić wino, lub dokonać wyboru między filmem a planszówką w gronie znajomych. to wszystko schodzi na drugi plan, rozmywa się; zmieniają się priorytety, znajdujesz się nagle w nowej sytuacji. dotarło to do mnie dopiero teraz - mogę użyć już formy dokonanej, bo docierało od dłuższego czasu. chwila jest pojęciem względnym, rozciąga się lub kurczy, przeważnie na złość nam. teraz również, czuję, że chwile są naprawdę wyjątkowe, zarówno te gorsze, jak i te lepsze. gorsze, trwające dłużej, smakują trochę jak cytryna. ciężko je przełknąć, jednak jesteś w stanie do nich przywyknąć. lepsze, są jak miód, słodkie, klarowne, ich smak przemija szybko, w związku z czym wracasz do nich często we wspomnieniach. a życie? dla mnie teraz życie jest jak herbata, dobrze zaparzony earl grey, który idealnie smakuje z miodem i cytryną. a jego aromat jest najlepszy, gdy trzymasz gorący kubek napoju w dłoniach i siedząc w kuchni rozmawiasz z kimś, kto również lubi herbatę.

napijmy się więc razem.

r.w.

2009-10-14T23:16:00.005+02:00

zrób

coś

abym

rozebrać

się

mogła

jeszcze

bardziej
ostatni

listek

wstydu

już

dawno

odrzuciłam
i

najcieńsze

wspomnienie

sukienki

także

zmyłam
i

choć

kogoś

nagiego

bardziej

odemnie

nagiej
na

pewno

nie

mieć

mogłeś

zrób

coś

bym

uwierzyła

zrób

coś

abym

otworzyć

się

mogła

jeszcze

bardziej

już

ostatni

por

skóry

tak

dawno

wniknąłeś

że

nie

wierzę

iż

kiedyś

jeszcze

nie

być

tam

mogłeś

choć

nie

wierzę

mógł

być

ktoś

bardziej

otwarty

dla

ciebie

niż

jestem

zrób

coś

otwórz

mnie

rozbierz

drogie dzieci, myjcie zęby

2009-10-13T22:25:00.003+02:00

nie możesz iść do przodu i wciąż oglądać się przez ramię

okropieństwo polega na tym, że piękno zmienia się w brzydotę i kicz; słodycz staje się słonością, by ostatecznie zmienić się w gorzki, poranny posmak